«Κρυφή» ιστορία: «Η γιαγιά μου»


Η παρακάτω ιστορία υποτίθεται πώς προέρχεται από έκθεση μαθήτριας δημοτικού. Δεν έχω καταφέρει να το επαληθεύσω, αλλά πραγματικά είναι μια “πανέξυπνη” αφήγηση που αξίζει να αξιοποιηθεί στην εκπαιδευτική πράξη (δείτε περισσότερα εδώ).
Απολαύστε:

Όταν ο μπαμπάς έκλεισε το μαγαζί (γιατί κανείς δεν έμπαινε πια να ψωνίσει κι έτσι δεν μπορούσε να πληρώνει νοίκι και ΤΕΒΕ) κι η μαμά απολύθηκε, ήρθε να μείνει μαζί μας η γιαγιά απ’ το χωριό. Η γιαγιά είναι πολύ καλή και πολύ πλούσια. Παίρνει 300 ευρώ σύνταξη απ’ τον ΟΓΑ και τώρα που μένει μαζί μας μας τα δίνει κι είμαστε κι εμείς πολύ πλούσιοι.
Χτες φάγαμε ψάρια, που είναι καλό και ακριβό φαΐ. Είμαστε όλοι χαρούμενοι και δεν καταλάβαμε γιατί η Μαμά είπε στον Μπαμπά θυμωμένη “Μα για όνομα! Χρυσόψαρα θα φάμε, βρε Σταμάτη;”. Κι ο Μπαμπάς (που η Μαμά τον λέει Σταμάτη) είπε “όλα τα κινέζικα είναι πιο φτηνά, ακόμα και τα ψάρια. Με τη σύνταξη της μάνας μου τι ήθελες να φάμε; Μπαρμπούνια;”. Και μετά η Μαμά δεν είπε τίποτα και καθίσαμε όλοι στο τραπέζι να φάμε τα χρυσόψαρα.
Μετά η γιαγιά πέθανε. Δεν ξέρω αν έφταιγε το χρυσόψαρο που έφαγε ή αν πέθανε από μόνη της, ξέρω μονάχα πως ο Μπαμπάς και η Μαμά πολύ λυπηθήκανε και κλαίγανε και λέγανε “τι θα κάνουμε, τώρα, χωρίς την σύνταξη, Παναγία μου;” και η Παναγία τους λυπήθηκε και τους είπε να βαλσαμώσουμε τη γιαγιά, όπως ο θείος Λεωνίδας είχε βαλσαμώσει εκείνο το κεφάλι από το γουρούνι το άγριο που είχε σκοτώσει στο κυνήγι και το είχε βάλει στον τοίχο της σάλας, στο σπίτι του στο χωριό. Εμείς της γιαγιάς δεν της βαλσαμώσαμε μόνο το κεφάλι. Ολόκληρη τη βαλσαμώσαμε γιατί, όπως είπε κι ο Μπαμπάς “δική μας είναι η γιαγιά κι ό,τι θέλουμε την κάνουμε”.
Έτσι τώρα έχουμε τη γιαγιά συνέχεια μαζί μας και παίρνουμε και τη σύνταξη του ΟΓΑ και είμαστε πάντα πλούσιοι. Μόνο που τα βράδια, όταν μαζευόμαστε τα παιδιά κοντά στο τζάκι, η γιαγιά δεν μας λέει παραμύθια, παρά κάθεται ακούνητη, αμίλητη κι αγέλαστη, όπως ο Μπέρνυ στην ταινία “Τρελό γουηκέντ στου Μπέρνυ”, που είχα δει στην τηλεόραση, όταν έπαιζε. Τώρα δεν παίζει γιατί μας έχουνε κόψει το ρεύμα. Όμως τον Μπέρνυ δεν τον είχανε βαλσαμώσει καλά και μάζευε μύγες, ενώ εμείς τη γιαγιά τέλεια την κάναμε!
Καμιά φορά, για να την βλέπει η γειτονιά (έτσι λέει ο Μπαμπάς), την βγάζουμε έξω και την στήνουμε όρθια δίπλα στην αυλόπορτα. Μοιάζει, τότε, η γιαγιά μ’ εκείνον τον ξύλινο Ινδιάνο που στήνουν έξω από τα καπνοπωλεία στην Αμερική. Και μια φορά ξεχάσαμε να τη μαζέψουμε κι έβρεξε πολύ κι έγινε μούσκεμα. Και ύστερα τη βάλαμε κοντά στο τζάκι να στεγνώσει, αλλά μάλλον τη βάλαμε πολύ κοντά κι άρπαξε φωτιά. Ευτυχώς ο Μπαμπάς πρόλαβε και την έσβησε γρήγορα, αλλά μας μάλωσε γιατί “κοντέψαμε να αφανίσουμε το μοναδικό μας εισόδημα”.

Πηγή: https://ninacouletaki.wordpress.com/2012/02/08/essay/

Update: Η δημιουργός επαληθεύτηκε και όντως είναι η Νίνα Κουλετάκη!
Δείτε περισσότερα στο σχόλιό της κάτω από το άρθρο.

Author: Ελένη Κοντογιάννη

Είμαι φιλόλογος και εργάζομαι από το 1996 σε δομές τυπικής και μη τυπικής εκπαίδευσης. Από το 2016 είμαι μεταπτυχιακή φοιτήτρια στο ΠΤΔΕ του ΕΚΠΑ στην κατεύθυνση "Κοινωνικές Νευροεπιστήμες, Κοινωνική Παιδαγωγική και Εκπαίδευση". Δημιούργησα αυτό το blog στο πλαίσιο της διπλωματικής μου εργασίας, ώστε να ολοκληρώσω (επιτέλους!) τη φοίτησή μου. Ελάτε να συζητήσουμε για την Κοινωνική Παιδαγωγική και να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας!

2 thoughts on “«Κρυφή» ιστορία: «Η γιαγιά μου»”

  1. Kαλησπέρα Ελένη και -συμπτωματικά- συνάδελφε!

    Η ιστορία της γιαγιάς δεν είναι, φυσικά, γραμμένη από 9χρονο, αλλά δημιούργημα δικό μου (που είμαι λίιιγο μεγαλύτερη 🙂 ). Έχει κυκλοφορήσει πολύ στο διαδίκτυο (συνήθως χωρίς την υπογραφή μου…) και, μάλιστα, έγινε η πηγή έμπνευσης για ταινιάκι animation (σε σκηνοθεσία Έφης Παππά κι αυτή τη φορά με την αναφορά του ονόματός μου!). Πρόκειται για την ταινία “My stuffed granny”, την οποία μπορείς να δεις εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=-8Ef5jXywEg Αξίζει να σημειωθεί ότι η ταινία σάρωσε τα πρώτα βραβεία σε όλα τα ελληνικά και διεθνή φεστιβάλ του είδους.

    Όσο για το τι την ενέπνευσε, μπορείς να το διαβάσεις εδώ: https://www.lifo.gr/articles/mikropragmata/89063

    Ευχαριστώ πολύ για την αναφορά και -κυρίως- για την αναφορά της πηγής, πράγμα σπάνιο στον χώρο του διαδικτύου.

    🙂

    1. Αγαπητή Νίνα, η ανταπόκριση και το σχόλιό σου με κάνει πραγματικά πολύ χαρούμενη!
      Καταρχάς, επειδή μου δίνεται η ευκαιρία να σε γνωρίσω, έστω και έτσι. Κατά δεύτερον, μου λύνεις την απορία για τον δημιουργό (“την” στην περίπτωσή μας) αυτού του αριστουργήματος! Η αλήθεια είναι ότι αναφέρθηκα σε σένα επειδή ήσουν η παλαιότερη χρονικά πηγή και το είχα λίγο “έγνοια” μήπως αδικήσω κάποιον. Πάντως, μάλλον “τον δολοφόνο” (καθόλου τυχαίος ο όρος 😉 ) τον εντόπισα λίγο πιο γρήγορα από τη σκηνοθέτρια του animation, το οποίο είναι επίσης εξαιρετικό!
      Σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι να είσαι πάντα δυνατή, υγιής και με αστείρευτη έμπνευση για να συνεχίσεις όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που κάνεις, για όσο το ποθείς εσύ!

Leave a Reply