Διατμηματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Κοινωνική Νευροεπιστήμη, Κοινωνική Παιδαγωγική και Εκπαίδευση»


Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι, γεια και χαρά!

Έχω ευχάριστα νέα για όσους/όσες ενδιαφέρεστε για μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνική Παιδαγωγική, καθώς προκηρύχθηκε ένα νέο πρόγραμμα.

Ουσιαστικά, πρόκειται για την επανίδρυση του -τέως μονοτμηματικού νυν διατμηματικού- μεταπτυχιακού προγράμματος με τίτλο «Κοινωνική Νευροεπιστήμη, Κοινωνική Παιδαγωγική και Εκπαίδευση» (Social Neuroscience, Social Pedagogy and Education), το οποίο υλοποιείται από 3 συνεργαζόμενους φορείς, το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Ε.Κ.Π.Α., την Ιατρική Σχολή του Ε.Κ.Π.Α. και το Τμήμα Βιολογίας του Ε.Κ.Π.Α.

Επειδή η προθεσμία υποβολής αιτήσεων λήγει σχετικά σύντομα, μπείτε εδώ και βρείτε την προκήρυξη και όλες τις απαραίτητες πληροφορίες.

Καλές Γιορτές σε όλους/όλες σας!!! 🎄🎅

Εκπαίδευση προσφύγων και μεταναστών

Πηγή: https://www.one.org/

Γεια και χαρά σε όλες/όλους!

Μετά κόπων και βασάνων σήμερα τέλειωσα μια χρωστούμενη εργασία για το μεταπτυχιακό (πόσο καιρό τη χρωστάω δε θα πω, υποτίθεται πρέπει να είμαι πρότυπο για τους μαθητές μου🤦‍♀️).

Τέλος πάντων, για να μη μακρηγορώ, η εργασία έχει ως θέμα μια κοινωνικο-παιδαγωγική παρέμβαση σε εκπαιδευτικούς και αφορά την ένταξη προσφύγων μαθητών στα ελληνικά σχολεία.

Προσπαθώντας να μαζέψω σχετικό υλικό από διάφορες πηγές, έφτιαξα τον παρακάτω συγκεντρωτικό κατάλογο συνδέσμων και τον μοιράζομαι μαζί σας:

Όπως έχω ξαναπεί, είστε ευπρόσδεκτοι να συμπληρώσετε! 👋

Ubuntu


Απόψε θα “κλέψω” λίγο… Μετά από μια εκτενή συζήτηση με την ξαδέρφη μου Σοφία, μαχητικότατη νηπιαγωγό στον Κορυδαλλό, η οποία ξεκίνησε με αφορμή αυτό το blog και κατέληξε στην καταιγιστική ανταλλαγή ιδεών, γύρισα σπίτι ψάχνοντας με αγωνία το βιντεάκι με το “ubuntu” που είχε παρουσιάσει η συνάδελφος στο μεταπτυχιακό Κατερίνα. Και το βρήκα!

Το θέμα της με είχε τόσο ενθουσιάσει… Σήκωσε 5-6 συναδέλφους, τους έβαλε στη σειρά και στάθηκε απέναντί τους με ένα μπολ σοκολατάκια, ζητώντας τους να κατευθυνθούν προς το μέρος της και να τα πάρουν. Φυσικά, όλοι έτρεξαν γρήγορα (νομίζω Γιούλη εσύ γρηγορότερα από όλους 😛 ) και πήραν όσα πρόλαβαν ο καθένας. Τότε η Κατερίνα μίλησε για το “ubuntu” κι εμένα μου θύμισε τα linux που μου είχε περάσει ο γιος μου στο λάπτοπ και μου είχαν σπάσει τα νεύρα… Πού να φανταστώ!

Άλλες λεπτομέρειες δε θέλω να πω, το βίντεο και οι παρακάτω σύνδεσμοι -από τους πολλούς που μπορεί να βρει κανείς- λένε αρκετά… Ευχαριστούμε Κατερίνα!

https://morvensblog.wordpress.com/2012/04/23/ubuntu-a-lesson-from-the-children/
http://www.iasptk.com/ubuntu-piso-apo-tin-lexi/
http://animusanimus.blogspot.com/2014/01/ubuntu.html
Βγαίνει και σε ραδιόφωνο… https://www.ubunturadio.com/

Διεθνές Συνέδριο Κοινωνικής Παιδαγωγικής 2020 στην Κύπρο

Πηγή: https://www.facebook.com/events/1202132523295282/


Γεια σε όλους!

Πρόσφατα ανακάλυψα ότι το 2020 (16 – 18 Ιουνίου) θα πραγματοποιηθεί διεθνές συνέδριο Κοινωνικής Παιδαγωγικής στην Κύπρο, το οποίο διοργανώνεται από τους οργανισμούς Social Pedagogy Association, ThemPra Social Pedagogy και UCLan Cyprus.

Σας παραθέτω μεταφρασμένο το σημείωμα των διοργανωτών:

“Το συνέδριο αυτό αποτελεί μέρος μιας διεθνούς πρωτοβουλίας για τη συνάντηση ερευνητών και επαγγελματιών της κοινωνικής παιδαγωγικής και της κοινωνικής εκπαίδευσης από όλο τον κόσμο, η οποία βασίζεται σε πολλές προηγούμενες προσπάθειες. Πιο πρόσφατα, το συνέδριο «Κοινωνική Εκπαίδευση και Κοινωνική Παιδαγωγική: Γεφυρώνοντας Παραδόσεις και Καινοτομίες», που πραγματοποιήθηκε στην Puebla του Μεξικού το 2018, αντιπροσώπευσε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων που αντικατόπτριζαν πολλούς από τους διαφορετικούς τομείς που καλύπτονται από την έρευνα και την πρακτική της κοινωνικής παιδαγωγικής.
Το συνέδριο αυτό θα επικεντρωθεί στις ίδιες διασυνδέσεις μεταξύ της Κοινωνικής Εκπαίδευσης και της Κοινωνικής Παιδαγωγικής, δίνοντας έμφαση στις πολλές φιλοδοξίες και προσδοκίες των παιδαγωγών για έναν καλύτερο κόσμο. Πρόθεσή μας είναι να συνδεθούμε και να ανταποκριθούμε στις κοινωνικές αλλαγές, εξερευνώντας λύσεις στις προκλήσεις που αφορούν την αειφορία, την ανισότητα, την παγκόσμια βία, τη συμμετοχική δημοκρατία και πολλές άλλες. Οι υποβολές συμμετοχής μπορεί να περιλαμβάνουν προτάσεις για εισηγήσεις ή εργαστήρια. Τα εργαστήρια πρέπει να προσφέρουν στους συμμετέχοντες ενεργό συμμετοχή μέσω της απόκτησης νέων δεξιοτήτων ή μέσω της δέσμευσης των συμμετεχόντων στη συζήτηση και την επίλυση προβλημάτων.
Κατά την τελική συνάντησή μας στο συνέδριο του 2018, στην οποία έλαβαν μέρος 350 συμμετέχοντες από 17 χώρες, αποφασίστηκε να γιορτάζουμε αυτή την εκδήλωση κάθε δύο χρόνια. Ως εκ τούτου, η επόμενη διάσκεψη θα πραγματοποιηθεί στην Κύπρο το 2020, και η μεθεπόμενη στην Κολομβία το 2022.”

Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ.

International Journal of Social Pedagogy

Το International Journal of Social Pedagogy (IJSP) είναι ένα επιστημονικό περιοδικό ανοικτής πρόσβασης, το οποίο εκδίδεται από το University of London (UCL) με την υποστήριξη του κοινωνικοπαιδαγωγικού οργανισμού ThemPra.

Δημοσιεύει άρθρα σχετικά με την κοινωνική παιδαγωγική, περιλαμβάνοντας όλες τις ευρύτερες παραμέτρους που την αφορούν (κοινωνικές, φιλοσοφικές, παιδαγωγικές και εκπαιδευτικές), στο πλαίσιο της συνεχώς αναπτυσσόμενης και εξελισσόμενης διεπιστημονικότητάς της.

Αναγνωρίζοντας τη σημασία του ισχυρού δεσμού μεταξύ θεωρίας και πράξης, το περιοδικό επιδιώκει να λειτουργεί ως μια πλατφόρμα διαλόγου, στην οποία είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτα άρθρα που αντικατοπτρίζουν καινοτόμες κοινωνικοπαιδαγωγικές προοπτικές.

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το περιοδικό και να έχετε πλήρη πρόσβαση στα άρθρα του εδώ.

Πηγή:
https://www.uclpress.co.uk/pages/international-journal-of-social-pedagogy

Ιστορία «αποθέματος»: Σχολιάστε τη φράση του Αγίου Παύλου «Γυναίκα να υπακούς τον άντρα γιατί είναι ανώτερός σου»

Πηγή: https://www.etsy.com

Το παρακάτω απόσπασμα το θεωρώ μια εξαιρετική ιστορία “αποθέματος” (δείτε εδώ), που αναπαράγει πολύ εύστοχα στερεότυπα και προκαταλήψεις που αφορούν τη θέση της γυναίκας και τις σχέσεις των δύο φύλων.
Διαβάστε το και πείτε μου αν συμφωνείτε:

Παρ’ όλο που αυτή η φράση φαίνεται άδικη, νομίζω ότι, αν ξέρουμε να την εκτιμήσουμε, δεν είναι άδικη, επειδή την είπε ο Παύλος, ένας άγιος πατέρας, φίλος του Χριστού, που σίγουρα δεν έλεγε μπούρδες. Αν αυτή τη φράση την είχε πει ένας οποιοσδήποτε, τότε εντάξει, ήτανε μ……..ς.
Εγώ αυτά τα πράγματα τα λέω παρ’ όλο που είμαι κορίτσι και δε με συμφέρει να τα πω. Ο άντρας πρέπει να είναι ανώτερος από τη γυναίκα, γιατί στη ζωή υπάρχει πάντα ένας που διοικεί, και ένας άλλος που υπακούει. Αν διοικούσαν όλοι, τότε ποιος θα υπηρετούσε; Δε θα υπήρχε ούτε ένας σκουπιδιάρης στους δρόμους. Και ποιος θα μάζευε το τραπέζι, αν δεν το έστρωνε κανένας;
Για παράδειγμα: σ’ αυτό το σχολείο κάνει κουμάντο η διευθύντρια και όλοι πρέπει να την υπακούνε. Αλλά όταν η διευθύντρια γυρίζει στο σπίτι και συναντάει τον άντρα, ο άντρας, ακόμα κι αν είναι επιστάτης σ’ αυτό το σχολείο, είναι αυτός που διατάζει τη διευθύντρια, γιατί είναι ο άντρας της.
Στο σπίτι μου διατάζει ο πατέρας μου, αμέσως μετά έρχεται η μάνα μου, αλλά εγώ ξέρω μια οικογένεια όπου πρώτα διατάζει η μητέρα και μετά έρχεται ο πατέρας, γιατί ο πατέρας έχει μόνο ένα πόδι. Εμένα, για την ώρα, στο σπίτι με διατάζουνε όλοι, γιατί είναι όλοι σερνικοί, αλλά όταν παντρευτώ θα τα πληρώσει όλα – και με το δίκιο μου – ο άντρας μου! […]

*Από από το βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα “Εγώ ελπίζω να τη βολέψω”

Ιστορία «αντίστασης»: Video της Διεθνούς Αμνηστίας για το προσφυγικό


Το συγκλονιστικό video της Διεθνούς Αμνηστίας με θέμα το προσφυγικό, μπορεί κάλλιστα, κατά τη γνώμη μου, να χρησιμοποιηθεί εκπαιδευτικά ως ιστορία “αντίστασης”, σύμφωνα με την τυπολογία των σεναρίων-ιστοριών, οι οποίες αποτελούν εργαλεία της Κοινωνικής Παιδαγωγικής (δείτε εδώ).

Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα άρθρου το με θέμα το συγκεκριμένο video από τον ιστότοπο e-evros.gr:

Το video “ανοίγει” με δύο παρουσιαστές δελτίου ειδήσεων. Ο ένας αναφέρεται σε μια επείγουσα σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου και η συνάδελφός του περιγράφει σκηνές βίας στους δρόμους μιας χώρας που δεν κατονομάζεται και κάνει λόγο για μεγάλο αριθμό ανθρώπων που αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν.

Επόμενο πλάνο… Άνθρωποι τυλιγμένοι σε κουβέρτες κινούνται αργά μέσα στην ύπαιθρο. Μια φωνή σε σπαστά αγγλικά ακούγεται να λέει «… πολλοί βρέθηκαν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα…» και μια δεύτερη: «… η κυβέρνηση δέχεται πυρά από όλους για τον τρόπο που χειρίζεται αυτή την κρίση…».

Και μετά η φωνή ενός νεαρού αγοριού: «… ήταν άσχημα. Έπρεπε να φύγω. Ο μπαμπάς δεν μπορούσε να έρθει. Τώρα, δεν ξέρουμε που βρίσκεται».

Τους ίδιους ανθρώπους τους βλέπουμε, δευτερόλεπτα μετά, να βρίσκονται στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Το αγόρι αφηγείται: «Η μαμά είπε πως πάμε σε ένα ασφαλές μέρος. Προσπαθεί να είναι γενναία. Κάποιος μας είπε πως αυτές οι βάρκες βυθίζονται όλη την ώρα…».

Στη συνέχεια, ένας ένστολος, οπλισμένος και οργισμένος, μπαίνει στο χώρο που κρύβονται οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Για πρώτη φορά βλέπουμε τα πρόσωπά τους καθώς σηκώνουν τις κουβέρτες με τις οποίες είναι κουκουλωμένοι. Είναι τα πρόσωπα του αγοριού και της μητέρας του. Και σιγά σιγά αποκαλύπτονται και τα πρόσωπα άλλων συνοδοιπόρων τους. Πρόσωπα φοβισμένα και ταλαιπωρημένα. Είναι όλοι λευκοί. Ενώ ο αστυνομικός που τους φωνάζει είναι μελαψός.

Και ξανά η φωνή του αγοριού: «Δεν μπορούσαμε να μείνουμε στο Λονδίνο. Ήταν πολύ επικίνδυνο».

«Οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους πρόσφυγες προσπαθούν να κατευθυνθούν νότια. Πιστεύουν πως η Αφρική τους παρέχει τη δυνατότητα μιας καλύτερης ζωής» εξηγεί και πάλι η φωνή μιας δημοσιογράφου, ενώ οι Ευρωπαίοι πρόσφυγες περνούν τον συρμάτινο φράχτη ενός κέντρου κράτησης. «Μας έβαλαν φυλακή» λέει και πάλι το αγόρι που το κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της η κατάξανθη μητέρα του. «Δεν ξέρω τι κάναμε λάθος. Φοβάμαι».

Και ενώ η ίδια αργή μελαγχολική μουσική, που ντύνει όλο το βίντεο, συνεχίζει, ακούγεται ένας διαπληκτισμός – προφανώς πολιτικών – : «Δεν μπορούμε να φερόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους σαν αν είναι ζώα» λέει ο άνδρας και η γυναικεία φωνή απαντά «Είναι πάρα πολλοί οι λευκοί που ζουν εδώ τώρα». Και ξαφνικά μια τρίτη φωνή «Οι φόροι μου είναι που θα στηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους».

Και όσο ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται, το αγόρι που βρίσκεται στο κέντρο κράτησης στέκεται από την πίσω πλευρά του συρμάτινου φράχτη. Από την άλλη πλευρά Αφρικανοί τον κοιτάζουν εξεταστικά, ενώ ένα κοριτσάκι τον πλησιάζει, του χαμογελά και μετά απομακρύνεται.

«Χωρίς να υπάρχει άμεσα πιθανή λύση του μεταναστευτικού η κυβέρνηση πρέπει να εύχεται το πρόβλημα απλώς να εξαφανιστεί. Αλλά αυτό δεν φαίνεται πιθανό. Πίσω σε εσάς», λέει η δημοσιογράφος και «κλείνει» το ρεπορτάζ ενώ το αγόρι στέκεται ακόμη στον συρμάτινο φράχτη κοιτάζοντας προς τα έξω, προς τον ανοιχτό δρόμο.

Και το βίντεο κλείνει με μια επισήμανση: «Το βίντεο αυτό είναι προϊόν φαντασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον τρόπο που οι Ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν τώρα τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες είναι εντελώς συμπτωματική».

Πηγή:
http://www.e-evros.gr/gr/eidhseis/3/ki-an-hsoyn-esy-sth-8esh-toys-ena-dynato-binteo-gia-toys-prosfyges/post29033

Τι είναι η Κοινωνική Παιδαγωγική

Ο όρος “Κοινωνική Παιδαγωγική” δεν είναι καινούριος, όπως -ίσως- κάποιοι εκπαιδευτικοί νομίζουν. Σε μερικά χρόνια θα συμπληρώσει δύο αιώνες ζωής, μετά από την πρώτη αναφορά του από τον Karl Mager το 1844 στο γερμανικό περιοδικό “Pedagogische Revue”. Ωστόσο, υποστηρίζεται ότι το θεωρητικό της υπόβαθρο το είχε ήδη θέσει ο Πλάτωνας στην “Πολιτεία” του, ενώ υπάρχει μεγάλη αντιστοιχία ανάμεσα στην Κοινωνική Παιδαγωγική και την αριστοτελική “φρόνηση”.

Ένας από τους σημαντικούς εκπροσώπους του επιστημονικού αυτού πεδίου, ο γερμανός φιλόσοφος και παιδαγωγός P. Natorp, όρισε την Κοινωνική Παιδαγωγική ως μια θεωρία εκπαίδευσης της ανθρώπινης βούλησης που στηρίζεται στην κοινωνική ζωή, ενώ οι Γερμανοί Νεοκριτικιστές έθεσαν τις σχέσεις μεταξύ ζωής και κοινωνίας ως το βασικό αντικείμενο της έρευνάς της.

H θεμελίωση της Κοινωνικής Παιδαγωγικής στη Γερμανία απεικονίζει τα τεράστια κοινωνικο-οικονομικά προβλήματα που βίωνε η χώρα αυτή -αλλά και γενικότερα η Ευρώπη- τον 19ο αιώνα λόγω της βιομηχανικής επανάστασης, τα οποία γέννησαν την ανάγκη για αντίδραση και “αντίσταση” από μέρους της κοινωνίας, και ιδιαίτερα από τα κατώτερα και πιο αδικημένα στρώματα, ώστε να πραγματοποιηθούν κοινωνικές αλλαγές. Έτσι, λοιπόν, δόθηκε περισσότερη έμφαση στην κοινωνική και πολιτική λειτουργία της εκπαίδευσης και αναγνωρίστηκε η δύναμή της να επηρεάζει καταλυτικά τα κοινωνικο-πολιτικά φαινόμενα.

Σήμερα, η Κοινωνική Παιδαγωγική είναι ένα διαδεδομένο επιστημονικό πεδίο και κινείται πλέον σε ένα πολύ ευρύτερο γεωγραφικό πλαίσιο, εξακολουθώντας να “παλεύει” με τη φτώχεια, τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση ατόμων και ομάδων, την κοινωνική αδικία, την παιδική εκμετάλλευση και κακοποίηση, προβλήματα διαχρονικά και δυσεπίλυτα σε όλες σχεδόν τις κοινωνίες. Καλείται να διαδραματίσει προληπτικό και παρεμβατικό ρόλο στα πλέον “σύγχρονα” και φλέγοντα κοινωνικο-παιδαγωγικά προβλήματα, όπως την ενδοσχολική βία και τον εκφοβισμό (bullying), τη σχολική διαρροή, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τα ψυχοκοινωνικά ζητήματα στο οικογενειακό πλαίσιο, κ.ά.

Μέσω της ευημερίας και της μάθησης στοχεύει στην ολόπλευρη ανάπτυξη και ολοκλήρωση κάθε ατόμου εντός του κοινωνικού του πλαισίου, θεωρώντας ως δεδομένο ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν από τη φύση τους το δυναμικό ώστε να είναι πολύτιμα και υπεύθυνα μέλη της κοινωνίας, αρκεί η ίδια η κοινωνία να φροντίζει να τους συμπεριλαμβάνει και να μην τους αποκλείει. Γι’ αυτό και οι κοινωνικοί παιδαγωγοί ασχολούνται με ένα ευρύτατο ηλικιακό φάσμα, από τα πρώτα χρόνια της ζωής μέχρι και την τρίτη ηλικία, εφαρμόζοντας παιδαγωγικές αρχές στο πλαίσιο της δια βίου μάθησης, με προτεραιότητα την ενεργό συμμετοχή των εμπλεκομένων.

Με ισχυρά όπλα τη διεπιστημονικότητα, τη συνεχή αλληλεπίδραση μεταξύ θεωρίας – πράξης και τον κριτικό αναστοχασμό, η Κοινωνική Παιδαγωγική κατορθώνει να διαφέρει από άλλες επιστήμες του είδους της και να είναι πιο αποτελεσματική, καθώς οι βασικές της αρχές και προτεραιότητες την τροφοδοτούν συνεχώς σε επιστημολογικό και μεθοδολογικό επίπεδο, αλλά και το αντίστροφο.

Ταυτόχρονα, αποτελεί έναν “άγρυπνο” παρατηρητή του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν οι κατά τόπους κοινωνίες, μέσα από τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες και παραδόσεις τους, όσον αφορά την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγηση των μελών τους, αλλά και την υποστήριξη των μειονεκτούντων ή περιθωριοποιημένων ατόμων. Έτσι, εξηγείται και η ποικιλία που εντοπίζεται στη δράση και την ανάπτυξή της σε διάφορες χώρες με την πάροδο του χρόνου.

Πηγές:
– Ηρώ Μυλωνάκου-Κεκέ, “Κοινωνική Παιδαγωγική: Θεωρητικές, Επιστημολογικές και  Μεθοδολογικές Διαστάσεις”. Εκδόσεις Διάδραση.
Σάκης Παπαδημητρίου, “Η Κοινωνική Παιδαγωγική-Θεμέλιο”.
ThemPra Social Pedagogy, “Social Pedagogy”


Ένα τολμηρό πείραμα ενάντια στον ρατσισμό

Το 1970 η Jane Elliott, δασκάλα της γ’ δημοτικού σε μια αγροτική περιοχή στην Iowa των ΗΠΑ, αποφάσισε να κάνει ένα τολμηρό κοινωνικό πείραμα, που συζητείται ακόμη και σήμερα, με κάποιους να το χαρακτηρίζουν “επικίνδυνο” και “ακραίο”.

Προβληματισμένη από το κύμα ρατσιστικού μίσους που ακολούθησε τη δολοφονία του Martin Luther King και από το γεγονός ότι στο χωριό που εργαζόταν δεν υπήρχε ούτε ένας έγχρωμος, ήθελε να υποδείξει στους μαθητές της, με απόλυτα βιωματικό τρόπο, την ανοησία του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Η Elliott μπήκε μια μέρα στην τάξη και άρχισε να υποστηρίζει ότι όσοι είχαν γαλανά μάτια ήταν ανώτεροι από εκείνους με καστανά. Χρησιμοποίησε διάφορα “επιχειρήματα” για να γίνει πειστική και χώρισε την τάξη σε “γαλανομάτηδες”, που ήταν ευφυέστεροι και μπορούσαν να δίνουν διαταγές, και σε “καστανομάτηδες”, που ήταν κατώτεροι και έπρεπε να υπακούν. Οι τελευταίοι, μάλιστα, έπρεπε να φορούν έναν διακριτικό γιακά για να ξεχωρίζουν.

Επιπλέον, οι γαλανομάτηδες θα απολάμβαναν και άλλα προνόμια, όπως την εύνοια της δασκάλας, μεγαλύτερο διάλειμμα, προτεραιότητα στην καφετέρια. Αντίθετα, οι καστανομάτηδες απαγορευόταν να παίζουν με τους “ανωτέρους” και να χρησιμοποιούν τα παιχνίδια της παιδικής χαράς την ώρα του διαλείμματος.

Τι ακολούθησε; Οι γαλανομάτηδες έγιναν αυταρχικοί, καταπιεστικοί και αλαζόνες, ενώ οι καστανομάτηδες ένιωθαν απαίσια, αυτοχαρακτηρίζονταν «αξιολύπητοι» και «βλάκες», με τις επιδόσεις τους να πέφτουν στο κατακόρυφο. Η δασκάλα παρατήρησε ότι “παιδιά που συνεργάζονταν θαυμάσια και συμπαθούσαν το ένα το άλλο, μετατράπηκαν σε μοχθηρά, βίαια και ρατσιστικά άτομα”.

Μετά από λίγες μέρες, ωστόσο, η δασκάλα επανήλθε λέγοντας ότι είχε κάνει λάθος! Τελικά, οι καστανομάτηδες ήταν οι ανώτεροι και οι ρόλοι έπρεπε να αντιστραφούν. Οι γαλανομάτηδες φόρεσαν τους γιακάδες και ένιωσαν στο “πετσί” τους την κατάφωρη αδικία και όλα τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι “κατώτεροι” συμμαθητές τους τις προηγούμενες μέρες.

Στο τέλος του πειράματος, η Elliott ξεκίνησε μια συζήτηση για το αν είναι σωστό να κρίνουμε κάποιον από το διαφορετικό χρώμα δέρματος ή ματιών ή από οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς. Τα παιδιά συμφώνησαν ομόφωνα πως δεν πρέπει να γίνεται αυτό και πέταξαν τους γιακάδες στο καλάθι των αχρήστων.

Τα διδάγματα, μετά από αυτό, ήταν πλέον αυτονόητα για τους μικρούς μαθητές…

Δείτε την ταινία:

Πηγές:
1)
https://antikleidi.com/2013/08/01/jane-elliot/
2)
http://www.enallaktikos.gr/ar7603el_mia-sxoliki-taksi-dixazetai-kastanoi-i-galanomatides-ena-peirama-gia-to-ratsismo-vinteo.html

“Το Καναρινί Ποδήλατο” – Μια συστημική προσέγγιση

Στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος που παρακολουθώ, τον περασμένο Μάιο και στο μάθημα “Κοινωνική Παιδαγωγική”, με εισηγήτρια την κ. Ηρώ Μυλωνάκου-Κεκέ, συζητήσαμε για τη Συστημική Επιστήμη και την άμεση σχέση της με την Κοινωνική Παιδαγωγική.

Παρακολουθήσαμε στη συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της ταινίας «Το Καναρινί Ποδήλατο», την οποία δεν είχε τύχει να δω ποτέ (αν κι εσείς δεν την έχετε δει, πατήστε εδώ).

Ομολογώ ότι με συγκίνησε και με προβλημάτισε αρκετά ως εκπαιδευτικό η ιστορία του μικρού Λευτέρη και του δασκάλου του, η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι πραγματική.

Στην εικόνα που βλέπετε παραπάνω είναι ο “συστημικός” χάρτης που έφτιαξα για τον Λευτέρη, ως εβδομαδιαία εργασία για το συγκεκριμένο μάθημα.
Ελπίζω να σας αρέσει!

Υ.Γ: Όποιος/α έχει κάτι παρόμοιο, ας το μοιραστεί μαζί μας!