Ιστορία «αντίστασης»: Video της Διεθνούς Αμνηστίας για το προσφυγικό


Το συγκλονιστικό video της Διεθνούς Αμνηστίας με θέμα το προσφυγικό, μπορεί κάλλιστα, κατά τη γνώμη μου, να χρησιμοποιηθεί εκπαιδευτικά ως ιστορία «αντίστασης», σύμφωνα με την τυπολογία των σεναρίων – ιστοριών, οι οποίες αποτελούν εργαλεία της Κοινωνικής Παιδαγωγικής (δείτε εδώ).
Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα άρθρου το με θέμα το συγκεκριμένο video από τον ιστότοπο e-evros.gr:

Το video «ανοίγει» με δύο παρουσιαστές δελτίου ειδήσεων. Ο ένας αναφέρεται σε μια επείγουσα σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου και η συνάδελφός του περιγράφει σκηνές βίας στους δρόμους μιας χώρας που δεν κατονομάζεται και κάνει λόγο για μεγάλο αριθμό ανθρώπων που αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν.
Επόμενο πλάνο… Άνθρωποι τυλιγμένοι σε κουβέρτες κινούνται αργά μέσα στην ύπαιθρο. Μια φωνή σε σπαστά αγγλικά ακούγεται να λέει «… πολλοί βρέθηκαν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα…» και μια δεύτερη: «… η κυβέρνηση δέχεται πυρά από όλους για τον τρόπο που χειρίζεται αυτή την κρίση…».
Και μετά η φωνή ενός νεαρού αγοριού: «… ήταν άσχημα. Έπρεπε να φύγω. Ο μπαμπάς δεν μπορούσε να έρθει. Τώρα, δεν ξέρουμε που βρίσκεται».
Τους ίδιους ανθρώπους τους βλέπουμε, δευτερόλεπτα μετά, να βρίσκονται στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Το αγόρι αφηγείται: «Η μαμά είπε πως πάμε σε ένα ασφαλές μέρος. Προσπαθεί να είναι γενναία. Κάποιος μας είπε πως αυτές οι βάρκες βυθίζονται όλη την ώρα…».
Στη συνέχεια, ένας ένστολος, οπλισμένος και οργισμένος, μπαίνει στο χώρο που κρύβονται οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Για πρώτη φορά βλέπουμε τα πρόσωπά τους καθώς σηκώνουν τις κουβέρτες με τις οποίες είναι κουκουλωμένοι. Είναι τα πρόσωπα του αγοριού και της μητέρας του. Και σιγά σιγά αποκαλύπτονται και τα πρόσωπα άλλων συνοδοιπόρων τους. Πρόσωπα φοβισμένα και ταλαιπωρημένα. Είναι όλοι λευκοί. Ενώ ο αστυνομικός που τους φωνάζει είναι μελαψός.
Και ξανά η φωνή του αγοριού: «Δεν μπορούσαμε να μείνουμε στο Λονδίνο. Ήταν πολύ επικίνδυνο».
«Οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους πρόσφυγες προσπαθούν να κατευθυνθούν νότια. Πιστεύουν πως η Αφρική τους παρέχει τη δυνατότητα μιας καλύτερης ζωής» εξηγεί και πάλι η φωνή μιας δημοσιογράφου, ενώ οι Ευρωπαίοι πρόσφυγες περνούν τον συρμάτινο φράχτη ενός κέντρου κράτησης. «Μας έβαλαν φυλακή» λέει και πάλι το αγόρι που το κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της η κατάξανθη μητέρα του. «Δεν ξέρω τι κάναμε λάθος. Φοβάμαι».
Και ενώ η ίδια αργή μελαγχολική μουσική, που ντύνει όλο το βίντεο, συνεχίζει, ακούγεται ένας διαπληκτισμός – προφανώς πολιτικών – : «Δεν μπορούμε να φερόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους σαν αν είναι ζώα» λέει ο άνδρας και η γυναικεία φωνή απαντά «Είναι πάρα πολλοί οι λευκοί που ζουν εδώ τώρα». Και ξαφνικά μια τρίτη φωνή «Οι φόροι μου είναι που θα στηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους».
Και όσο ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται, το αγόρι που βρίσκεται στο κέντρο κράτησης στέκεται από την πίσω πλευρά του συρμάτινου φράχτη. Από την άλλη πλευρά Αφρικανοί τον κοιτάζουν εξεταστικά, ενώ ένα κοριτσάκι τον πλησιάζει, του χαμογελά και μετά απομακρύνεται.
«Χωρίς να υπάρχει άμεσα πιθανή λύση του μεταναστευτικού η κυβέρνηση πρέπει να εύχεται το πρόβλημα απλώς να εξαφανιστεί. Αλλά αυτό δεν φαίνεται πιθανό. Πίσω σε εσάς», λέει η δημοσιογράφος και «κλείνει» το ρεπορτάζ ενώ το αγόρι στέκεται ακόμη στον συρμάτινο φράχτη κοιτάζοντας προς τα έξω, προς τον ανοιχτό δρόμο.
Και το βίντεο κλείνει με μια επισήμανση: «Το βίντεο αυτό είναι προϊόν φαντασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον τρόπο που οι Ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν τώρα τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες είναι εντελώς συμπτωματική».

Πηγή: http://www.e-evros.gr/gr/eidhseis/3/ki-an-hsoyn-esy-sth-8esh-toys-ena-dynato-binteo-gia-toys-prosfyges/post29033

Ιστορία «αποθέματος»: Σχολιάστε τη φράση του Αγίου Παύλου «Γυναίκα να υπακούς τον άντρα γιατί είναι ανώτερός σου»

Το παρακάτω απόσπασμα το θεωρώ μια εξαιρετική ιστορία «αποθέματος» (δείτε εδώ), που αναπαράγει πολύ εύστοχα στερεότυπα και προκαταλήψεις που αφορούν τη θέση της γυναίκας και τις σχέσεις των δύο φύλων.
Διαβάστε το και πείτε μου αν συμφωνείτε:

Παρ’ όλο που αυτή η φράση φαίνεται άδικη, νομίζω ότι, αν ξέρουμε να την εκτιμήσουμε, δεν είναι άδικη, επειδή την είπε ο Παύλος, ένας άγιος πατέρας, φίλος του Χριστού, που σίγουρα δεν έλεγε μπούρδες. Αν αυτή τη φράση την είχε πει ένας οποιοσδήποτε, τότε εντάξει, ήτανε μ……..ς.
Εγώ αυτά τα πράγματα τα λέω παρ’ όλο που είμαι κορίτσι και δε με συμφέρει να τα πω. Ο άντρας πρέπει να είναι ανώτερος από τη γυναίκα, γιατί στη ζωή υπάρχει πάντα ένας που διοικεί, και ένας άλλος που υπακούει. Αν διοικούσαν όλοι, τότε ποιος θα υπηρετούσε; Δε θα υπήρχε ούτε ένας σκουπιδιάρης στους δρόμους. Και ποιος θα μάζευε το τραπέζι, αν δεν το έστρωνε κανένας;
Για παράδειγμα: σ’ αυτό το σχολείο κάνει κουμάντο η διευθύντρια και όλοι πρέπει να την υπακούνε. Αλλά όταν η διευθύντρια γυρίζει στο σπίτι και συναντάει τον άντρα, ο άντρας, ακόμα κι αν είναι επιστάτης σ’ αυτό το σχολείο, είναι αυτός που διατάζει τη διευθύντρια, γιατί είναι ο άντρας της.
Στο σπίτι μου διατάζει ο πατέρας μου, αμέσως μετά έρχεται η μάνα μου, αλλά εγώ ξέρω μια οικογένεια όπου πρώτα διατάζει η μητέρα και μετά έρχεται ο πατέρας, γιατί ο πατέρας έχει μόνο ένα πόδι. Εμένα, για την ώρα, στο σπίτι με διατάζουνε όλοι, γιατί είναι όλοι σερνικοί, αλλά όταν παντρευτώ θα τα πληρώσει όλα – και με το δίκιο μου – ο άντρας μου! […]

*Από από το βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω»

International Journal of Social Pedagogy

Το International Journal of Social Pedagogy (IJSP) είναι ένα επιστημονικό περιοδικό ανοικτής πρόσβασης, το οποίο εκδίδεται από το University of London (UCL) με την υποστήριξη του κοινωνικοπαιδαγωγικού οργανισμού ThemPra.
Δημοσιεύει άρθρα σχετικά με την κοινωνική παιδαγωγική, περιλαμβάνοντας όλες τις ευρύτερες παραμέτρους που την αφορούν (κοινωνικές, φιλοσοφικές, παιδαγωγικές και εκπαιδευτικές), στο πλαίσιο της συνεχώς αναπτυσσόμενης και εξελισσόμενης διεπιστημονικότητάς της.
Αναγνωρίζοντας τη σημασία του ισχυρού δεσμού μεταξύ θεωρίας και πράξης, το περιοδικό επιδιώκει να λειτουργεί ως μια πλατφόρμα διαλόγου, στην οποία είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτα άρθρα που αντικατοπτρίζουν καινοτόμες κοινωνικοπαιδαγωγικές προοπτικές.
Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το περιοδικό και να έχετε πλήρη πρόσβαση στα άρθρα του εδώ.

Πηγή: https://www.uclpress.co.uk/pages/international-journal-of-social-pedagogy

Ιστορία «Εφαλτήριο»: Κινηματογραφική ταινία «Westworld» (1973)

Ο Yul Brynner στο Westworld


Σύμφωνα με την τυπολογία των σεναρίων – ιστοριών (δείτε εδώ) θεωρώ ότι η ταινία Westworld του 1973 μπορεί να αξιοποιηθεί ως ιστορία «εφαλτήριο».
Η περιγραφή και κριτική της ταινίας που ακολουθεί ανήκει στον Τάσο Μελεμενίδη και δημοσιεύτηκε σε άρθρο του στη Lifo:

Το Westworld ήταν ένα προσωπικό project του Μάικλ Κράιτον. Έγραψε ο ίδιος το σενάριο, καθώς ήθελε να μεταπηδήσει από τη συγγραφή βιβλίων στη σκηνοθεσία και υμβιβάστηκε σε πολλά για να μπορέσει να το σκηνοθετήσει ο ίδιος, όμως σε γενικές γραμμές έβγαλε το αποτέλεσμα που ήθελε, ένα διασκεδαστικό παραμύθι, με λίγη ατζαμίδικη δράση, που έθετε πολύ καίρια ερωτήματα για την ολοένα και δυνατότερη σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία.
Πρωταγωνίστρια είναι μια εταιρία, η Delos, που προσφέρει σε εύπορους πελάτες τη δυνατότητα να ζήσουν για λίγες ημέρες την ψευδαίσθηση πως βρίσκονται σε διαφορετική εποχή, φτιάχνοντας αντίστοιχα θεματικά πάρκα, γεμάτα ανθρωποειδή. Το Westworld που αναβιώνει το όνειρο του μέσου αμερικάνου, να γίνει καουμπόης και ήρωας της άγριας Δύσης, είναι ο πιο δημοφιλής προορισμός όμως όλα στραβώνουν όταν τα ανθρωποειδή για άγνωστο λόγο μετατρέπονται σε φονικές μηχανές.
Στην ταινία, τα ανθρωποειδή τρελαίνονται από κάποιο λάθος που δεν διερευνάται περισσότερο. Για τον Κράιτον δεν υπήρχε λόγος για κάτι τέτοιο, καθώς το πιο σημαντικό θέμα γι’ αυτόν ήταν η (μη) απόφαση της εταιρίας για το κλείσιμο του πάρκου, όταν φάνηκαν οι πρώτες ενδείξεις. Ουσιαστικά το σφάλμα στα ανθρωποειδή, μια δηλαδή πολύ απλή σεναριακή ανατροπή, φτάνει για να στηρίξει την ταινία, γιατί αυτό δεν συμβαίνει στο πρώτο δεκάλεπτο αλλά κάπου μετά τη μέση της. Και τι γίνεται στο προηγούμενο διάστημα; Πρωταγωνιστεί το ίδιο το σύμπαν της ταινίας, μέσω της περιγραφής του. Ο Κράιτον έβαλε για τίτλο το ίδιο το όνομα του πάρκου και για την περισσότερη ώρα, σε μια διευρυμένη εισαγωγή, απλά το περιγράφει. Εκεί είναι και το μυστικό της επιτυχίας του, αφού χωρίς φαινομενικά να συμβαίνει κάτι, θέτει τα ερωτήματα για ποιο λόγο ένας άνθρωπος επιλέγει να ζήσει αληθοφανείς ψευδαισθήσεις και αν υπάρχει κάποιο ηθικό όριο από πλευράς πελατών και εταιρίας σε όσα συμβαίνουν μέσα στο πάρκο. Μόλις ολοκληρώσει με αυτό το κομμάτι, ένα σφάλμα στο πρόγραμμα είναι υπεραρκετό για να συνεχίσει και να ολοκληρώσει το έργο του.

Πηγή: https://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/116991

«Το Καναρινί Ποδήλατο» – Μια συστημική προσέγγιση


Στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος που παρακολουθώ, τον περασμένο Μάιο και στο μάθημα «Κοινωνική Παιδαγωγική», με εισηγήτρια την κ. Ηρώ Μυλωνάκου – Κεκέ, συζητήσαμε για τη Συστημική Επιστήμη και την άμεση σχέση της με την Κοινωνική Παιδαγωγική.
Παρακολουθήσαμε στη συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της ταινίας «Το Καναρινί Ποδήλατο», την οποία δεν είχε τύχει να δω ποτέ (αν κι εσείς δεν την έχετε δει, πατήστε εδώ).
Ομολογώ ότι με συγκίνησε και με προβλημάτισε αρκετά ως εκπαιδευτικό η ιστορία του μικρού Λευτέρη και του δασκάλου του, η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι πραγματική.
Στην εικόνα που βλέπετε παραπάνω είναι ο «συστημικός» χάρτης που έφτιαξα για τον Λευτέρη, ως εβδομαδιαία εργασία για το συγκεκριμένο μάθημα.
Ελπίζω να σας αρέσει!

Υ.Γ: Όποιος/α έχει κάτι παρόμοιο, ας το μοιραστεί μαζί μας!