Ιστορία «αποθέματος»: Σχολιάστε τη φράση του Αγίου Παύλου «Γυναίκα να υπακούς τον άντρα γιατί είναι ανώτερός σου»

Πηγή: https://www.etsy.com

Το παρακάτω απόσπασμα το θεωρώ μια εξαιρετική ιστορία «αποθέματος» (δείτε εδώ), που αναπαράγει πολύ εύστοχα στερεότυπα και προκαταλήψεις που αφορούν τη θέση της γυναίκας και τις σχέσεις των δύο φύλων.
Διαβάστε το και πείτε μου αν συμφωνείτε:

Παρ’ όλο που αυτή η φράση φαίνεται άδικη, νομίζω ότι, αν ξέρουμε να την εκτιμήσουμε, δεν είναι άδικη, επειδή την είπε ο Παύλος, ένας άγιος πατέρας, φίλος του Χριστού, που σίγουρα δεν έλεγε μπούρδες. Αν αυτή τη φράση την είχε πει ένας οποιοσδήποτε, τότε εντάξει, ήτανε μ……..ς.
Εγώ αυτά τα πράγματα τα λέω παρ’ όλο που είμαι κορίτσι και δε με συμφέρει να τα πω. Ο άντρας πρέπει να είναι ανώτερος από τη γυναίκα, γιατί στη ζωή υπάρχει πάντα ένας που διοικεί, και ένας άλλος που υπακούει. Αν διοικούσαν όλοι, τότε ποιος θα υπηρετούσε; Δε θα υπήρχε ούτε ένας σκουπιδιάρης στους δρόμους. Και ποιος θα μάζευε το τραπέζι, αν δεν το έστρωνε κανένας;
Για παράδειγμα: σ’ αυτό το σχολείο κάνει κουμάντο η διευθύντρια και όλοι πρέπει να την υπακούνε. Αλλά όταν η διευθύντρια γυρίζει στο σπίτι και συναντάει τον άντρα, ο άντρας, ακόμα κι αν είναι επιστάτης σ’ αυτό το σχολείο, είναι αυτός που διατάζει τη διευθύντρια, γιατί είναι ο άντρας της.
Στο σπίτι μου διατάζει ο πατέρας μου, αμέσως μετά έρχεται η μάνα μου, αλλά εγώ ξέρω μια οικογένεια όπου πρώτα διατάζει η μητέρα και μετά έρχεται ο πατέρας, γιατί ο πατέρας έχει μόνο ένα πόδι. Εμένα, για την ώρα, στο σπίτι με διατάζουνε όλοι, γιατί είναι όλοι σερνικοί, αλλά όταν παντρευτώ θα τα πληρώσει όλα – και με το δίκιο μου – ο άντρας μου! […]

*Από από το βιβλίο του Μαρτσέλο Ντ’ Όρτα «Εγώ ελπίζω να τη βολέψω»

Ιστορία «αντίστασης»: Video της Διεθνούς Αμνηστίας για το προσφυγικό


Το συγκλονιστικό video της Διεθνούς Αμνηστίας με θέμα το προσφυγικό, μπορεί κάλλιστα, κατά τη γνώμη μου, να χρησιμοποιηθεί εκπαιδευτικά ως ιστορία «αντίστασης», σύμφωνα με την τυπολογία των σεναρίων-ιστοριών, οι οποίες αποτελούν εργαλεία της Κοινωνικής Παιδαγωγικής (δείτε εδώ).

Διαβάστε το παρακάτω απόσπασμα άρθρου το με θέμα το συγκεκριμένο video από τον ιστότοπο e-evros.gr:

Το video «ανοίγει» με δύο παρουσιαστές δελτίου ειδήσεων. Ο ένας αναφέρεται σε μια επείγουσα σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου και η συνάδελφός του περιγράφει σκηνές βίας στους δρόμους μιας χώρας που δεν κατονομάζεται και κάνει λόγο για μεγάλο αριθμό ανθρώπων που αναγκάζονται να την εγκαταλείψουν.

Επόμενο πλάνο… Άνθρωποι τυλιγμένοι σε κουβέρτες κινούνται αργά μέσα στην ύπαιθρο. Μια φωνή σε σπαστά αγγλικά ακούγεται να λέει «… πολλοί βρέθηκαν στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Προσπαθούσαν να περάσουν τα σύνορα…» και μια δεύτερη: «… η κυβέρνηση δέχεται πυρά από όλους για τον τρόπο που χειρίζεται αυτή την κρίση…».

Και μετά η φωνή ενός νεαρού αγοριού: «… ήταν άσχημα. Έπρεπε να φύγω. Ο μπαμπάς δεν μπορούσε να έρθει. Τώρα, δεν ξέρουμε που βρίσκεται».

Τους ίδιους ανθρώπους τους βλέπουμε, δευτερόλεπτα μετά, να βρίσκονται στο πίσω μέρος ενός φορτηγού. Το αγόρι αφηγείται: «Η μαμά είπε πως πάμε σε ένα ασφαλές μέρος. Προσπαθεί να είναι γενναία. Κάποιος μας είπε πως αυτές οι βάρκες βυθίζονται όλη την ώρα…».

Στη συνέχεια, ένας ένστολος, οπλισμένος και οργισμένος, μπαίνει στο χώρο που κρύβονται οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Για πρώτη φορά βλέπουμε τα πρόσωπά τους καθώς σηκώνουν τις κουβέρτες με τις οποίες είναι κουκουλωμένοι. Είναι τα πρόσωπα του αγοριού και της μητέρας του. Και σιγά σιγά αποκαλύπτονται και τα πρόσωπα άλλων συνοδοιπόρων τους. Πρόσωπα φοβισμένα και ταλαιπωρημένα. Είναι όλοι λευκοί. Ενώ ο αστυνομικός που τους φωνάζει είναι μελαψός.

Και ξανά η φωνή του αγοριού: «Δεν μπορούσαμε να μείνουμε στο Λονδίνο. Ήταν πολύ επικίνδυνο».

«Οι περισσότεροι από τους Ευρωπαίους πρόσφυγες προσπαθούν να κατευθυνθούν νότια. Πιστεύουν πως η Αφρική τους παρέχει τη δυνατότητα μιας καλύτερης ζωής» εξηγεί και πάλι η φωνή μιας δημοσιογράφου, ενώ οι Ευρωπαίοι πρόσφυγες περνούν τον συρμάτινο φράχτη ενός κέντρου κράτησης. «Μας έβαλαν φυλακή» λέει και πάλι το αγόρι που το κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της η κατάξανθη μητέρα του. «Δεν ξέρω τι κάναμε λάθος. Φοβάμαι».

Και ενώ η ίδια αργή μελαγχολική μουσική, που ντύνει όλο το βίντεο, συνεχίζει, ακούγεται ένας διαπληκτισμός – προφανώς πολιτικών – : «Δεν μπορούμε να φερόμαστε σε αυτούς τους ανθρώπους σαν αν είναι ζώα» λέει ο άνδρας και η γυναικεία φωνή απαντά «Είναι πάρα πολλοί οι λευκοί που ζουν εδώ τώρα». Και ξαφνικά μια τρίτη φωνή «Οι φόροι μου είναι που θα στηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους».

Και όσο ο δημόσιος διάλογος συνεχίζεται, το αγόρι που βρίσκεται στο κέντρο κράτησης στέκεται από την πίσω πλευρά του συρμάτινου φράχτη. Από την άλλη πλευρά Αφρικανοί τον κοιτάζουν εξεταστικά, ενώ ένα κοριτσάκι τον πλησιάζει, του χαμογελά και μετά απομακρύνεται.

«Χωρίς να υπάρχει άμεσα πιθανή λύση του μεταναστευτικού η κυβέρνηση πρέπει να εύχεται το πρόβλημα απλώς να εξαφανιστεί. Αλλά αυτό δεν φαίνεται πιθανό. Πίσω σε εσάς», λέει η δημοσιογράφος και «κλείνει» το ρεπορτάζ ενώ το αγόρι στέκεται ακόμη στον συρμάτινο φράχτη κοιτάζοντας προς τα έξω, προς τον ανοιχτό δρόμο.

Και το βίντεο κλείνει με μια επισήμανση: «Το βίντεο αυτό είναι προϊόν φαντασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τον τρόπο που οι Ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν τώρα τους μετανάστες, τους αιτούντες άσυλο και τους πρόσφυγες είναι εντελώς συμπτωματική».

Πηγή:
http://www.e-evros.gr/gr/eidhseis/3/ki-an-hsoyn-esy-sth-8esh-toys-ena-dynato-binteo-gia-toys-prosfyges/post29033

Ένα τολμηρό πείραμα ενάντια στον ρατσισμό

Το 1970 η Jane Elliott, δασκάλα της γ’ δημοτικού σε μια αγροτική περιοχή στην Iowa των ΗΠΑ, αποφάσισε να κάνει ένα τολμηρό κοινωνικό πείραμα, που συζητείται ακόμη και σήμερα, με κάποιους να το χαρακτηρίζουν «επικίνδυνο» και «ακραίο».

Προβληματισμένη από το κύμα ρατσιστικού μίσους που ακολούθησε τη δολοφονία του Martin Luther King και από το γεγονός ότι στο χωριό που εργαζόταν δεν υπήρχε ούτε ένας έγχρωμος, ήθελε να υποδείξει στους μαθητές της, με απόλυτα βιωματικό τρόπο, την ανοησία του ρατσισμού και των διακρίσεων.

Η Elliott μπήκε μια μέρα στην τάξη και άρχισε να υποστηρίζει ότι όσοι είχαν γαλανά μάτια ήταν ανώτεροι από εκείνους με καστανά. Χρησιμοποίησε διάφορα «επιχειρήματα» για να γίνει πειστική και χώρισε την τάξη σε «γαλανομάτηδες», που ήταν ευφυέστεροι και μπορούσαν να δίνουν διαταγές, και σε «καστανομάτηδες», που ήταν κατώτεροι και έπρεπε να υπακούν. Οι τελευταίοι, μάλιστα, έπρεπε να φορούν έναν διακριτικό γιακά για να ξεχωρίζουν.

Επιπλέον, οι γαλανομάτηδες θα απολάμβαναν και άλλα προνόμια, όπως την εύνοια της δασκάλας, μεγαλύτερο διάλειμμα, προτεραιότητα στην καφετέρια. Αντίθετα, οι καστανομάτηδες απαγορευόταν να παίζουν με τους «ανωτέρους» και να χρησιμοποιούν τα παιχνίδια της παιδικής χαράς την ώρα του διαλείμματος.

Τι ακολούθησε; Οι γαλανομάτηδες έγιναν αυταρχικοί, καταπιεστικοί και αλαζόνες, ενώ οι καστανομάτηδες ένιωθαν απαίσια, αυτοχαρακτηρίζονταν «αξιολύπητοι» και «βλάκες», με τις επιδόσεις τους να πέφτουν στο κατακόρυφο. Η δασκάλα παρατήρησε ότι «παιδιά που συνεργάζονταν θαυμάσια και συμπαθούσαν το ένα το άλλο, μετατράπηκαν σε μοχθηρά, βίαια και ρατσιστικά άτομα».

Μετά από λίγες μέρες, ωστόσο, η δασκάλα επανήλθε λέγοντας ότι είχε κάνει λάθος! Τελικά, οι καστανομάτηδες ήταν οι ανώτεροι και οι ρόλοι έπρεπε να αντιστραφούν. Οι γαλανομάτηδες φόρεσαν τους γιακάδες και ένιωσαν στο «πετσί» τους την κατάφωρη αδικία και όλα τα άσχημα συναισθήματα που βίωναν οι «κατώτεροι» συμμαθητές τους τις προηγούμενες μέρες.

Στο τέλος του πειράματος, η Elliott ξεκίνησε μια συζήτηση για το αν είναι σωστό να κρίνουμε κάποιον από το διαφορετικό χρώμα δέρματος ή ματιών ή από οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς. Τα παιδιά συμφώνησαν ομόφωνα πως δεν πρέπει να γίνεται αυτό και πέταξαν τους γιακάδες στο καλάθι των αχρήστων.

Τα διδάγματα, μετά από αυτό, ήταν πλέον αυτονόητα για τους μικρούς μαθητές…

Δείτε την ταινία:

Πηγές:
1)
https://antikleidi.com/2013/08/01/jane-elliot/
2)
http://www.enallaktikos.gr/ar7603el_mia-sxoliki-taksi-dixazetai-kastanoi-i-galanomatides-ena-peirama-gia-to-ratsismo-vinteo.html

«Το Καναρινί Ποδήλατο» – Μια συστημική προσέγγιση

Στο πλαίσιο του μεταπτυχιακού προγράμματος που παρακολουθώ, τον περασμένο Μάιο και στο μάθημα «Κοινωνική Παιδαγωγική», με εισηγήτρια την κ. Ηρώ Μυλωνάκου-Κεκέ, συζητήσαμε για τη Συστημική Επιστήμη και την άμεση σχέση της με την Κοινωνική Παιδαγωγική.

Παρακολουθήσαμε στη συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της ταινίας «Το Καναρινί Ποδήλατο», την οποία δεν είχε τύχει να δω ποτέ (αν κι εσείς δεν την έχετε δει, πατήστε εδώ).

Ομολογώ ότι με συγκίνησε και με προβλημάτισε αρκετά ως εκπαιδευτικό η ιστορία του μικρού Λευτέρη και του δασκάλου του, η οποία, παρεμπιπτόντως, είναι πραγματική.

Στην εικόνα που βλέπετε παραπάνω είναι ο «συστημικός» χάρτης που έφτιαξα για τον Λευτέρη, ως εβδομαδιαία εργασία για το συγκεκριμένο μάθημα.
Ελπίζω να σας αρέσει!

Υ.Γ: Όποιος/α έχει κάτι παρόμοιο, ας το μοιραστεί μαζί μας!

Σχέδιο Μικροδιδασκαλίας 20΄ με θέμα: Προσφυγικό πρόβλημα και στερεότυπα

Γεια και χαρά σε όλους και όλες!

Σήμερα θέλω να μοιραστώ μαζί σας ένα σχέδιο μικροδιδασκαλίας που είχα εφαρμόσει σε πραγματική ομάδα ενήλικων εκπαιδευομένων και, κατόπιν, παρουσίασα στο πλαίσιο του μαθήματος «Κοινωνική Παιδαγωγική» του μεταπτυχιακού στο οποίο φοιτώ (και από το οποίο αποφοιτώ σύντομα, ελπίζω!).

Παρακάτω θα βρείτε το σχέδιο συνοπτικά, αλλά θα ήθελα να κάνω μερικές διευκρινίσεις, ώστε να βοηθηθεί όποιος θέλει να το χρησιμοποιήσει.

Όσον αφορά το παράρτημα, αυτό περιλαμβάνει φωτογραφίες ανθρώπων που είτε ζουν στο παρόν την προσφυγιά είτε την έχουν ζήσει κάποια στιγμή στο παρελθόν. Ανάμεσά τους αρκετοί διάσημοι.

Αφού τις μοίρασα σε όλους τους εκπαιδευόμενους, ξεκίνησα μια συζήτηση σχετικά με το προφίλ ενός πρόσφυγα με βασικό ερώτημα «Ποιοι από αυτούς θεωρείτε ότι είναι πρόσφυγες;«.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι περισσότεροι υπέδειξαν ως πρόσφυγες αυτούς που φαίνονται στις φωτογραφίες λυπημένοι και ταλαιπωρημένοι, ενώ κανείς δεν υπέδειξε κάποιον από τους διάσημους.

Επίσης, μπορείτε να δείτε περισσότερα για το video που συμπεριέλαβα στη μικροδιδασκαλία εδώ.

Ελπίζω να σας εμπνεύσει!

Υ.Γ: Μη διστάσετε να μοιραστείτε και τις δικές σας ιδέες!

Σχέδιο Μικροδιδασκαλίας by helen kont on Scribd